Project Habit Tracker: Το Δράμα, η Μοναξιά του Developer και η Παγίδα του Vibe Coding

Λένε ότι τα μεγαλύτερα μαθήματα στη ζωή δεν έρχονται μέσα από τα καλογραμμένα βιβλία των ακαδημαϊκών ενοτήτων, αλλά μέσα από το δράμα της πραγματικής εργασίας. Και το project του Habit Tracker είχε μπόλικο από αυτό, πριν καν "τρέξει" η πρώτη γραμμή κώδικα στο τερματικό μου.

Το Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος... Solo

Όλα ξεκίνησαν με τις καλύτερες προθέσεις στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ). Μια παρέα συμφοιτητών είπαμε να οργανωθούμε μόνοι μας, πέρα από τις υποχρεωτικές εργασίες, για να φτιάξουμε κάτι "πραγματικό". Ένα ομαδικό project προγραμματισμού σε Python για να μπούμε στο mentality του teamwork, να μάθουμε το Git και να εξασκηθούμε σε συνθήκες αγοράς.

Spoiler alert: Το teamwork πήγε περίπατο πριν καν φτάσουμε στο πρώτο commit.

Η πραγματικότητα της ενήλικης ζωής και των υποχρεώσεων χτύπησε την πόρτα της ομάδας. Κανένας δεν ασχολήθηκε, κανείς δεν έκανε τίποτα, και οι υποσχέσεις για "το Σαββατοκύριακο θα γράψω το logic" έμεναν κενές. Εκεί που περιμένεις notifications στο GitHub, βλέπεις μόνο την απόλυτη ψηφιακή σιωπή. Αντί όμως να το παρατήσω και να το αφήσω να πεθάνει, το πήρα προσωπικά. Είπα ότι αυτό το project θα γίνει, ακόμα και αν πρέπει να το σηκώσω όλο στην πλάτη μου.

Από εκεί ξεκινάει ο πόνος, η μοναξιά, αλλά και η πραγματική δόξα του να καταλαβαίνεις τι σημαίνει "ship a product".

Από τη Python στη C: Το Μαρτύριο του "Metal"

Αφού ολοκλήρωσα το βασικό logic σε Python —μια γλώσσα που με τη βοήθεια του Google και του StackOverflow σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι μάγος— ένιωσα ότι κάτι έλειπε. Ήθελα να νιώσω το "μέταλλο". Ήθελα να καταλάβω πώς λειτουργούν τα πράγματα "κάτω από το καπό". Έτσι, πήρα τη μάλλον παράλογη απόφαση να ξαναγράψω το backend core σε C.

Εκεί κατάλαβα τη διαφορά της παλιάς σχολής. Στη C δεν έχεις "vibes", έχεις μόνο pointers, memory leaks και segmentation faults. Κάθε bug ήταν μια εξαντλητική μάχη με το documentation και το memory allocation. Αυτή ήταν η νοοτροπία που μάθαμε στο ΕΑΠ: Search, Read, Suffer, Solve. Δεν υπήρχε εύκολος δρόμος. Έπρεπε να καταλάβεις γιατί η malloc() σου επιστρέφει NULL ή γιατί το string σου καταστρέφει τη μνήμη του διπλανού struct.

Η Επέλαση του Vibe Coding: Σοκ και Δέος

Όταν ήρθε η ώρα να μετατρέψω το project σε Web App, μπήκε στη ζωή μου το Vibe Coding. Η στιγμή που βλέπεις το AI να "ξερνάει" ολόκληρα blocks κώδικα, CSS frameworks και API endpoints σε δευτερόλεπτα, είναι σοκαριστική. Είναι σαν να πηγαίνεις από το σκάψιμο με το χέρι, σε ένα τεράστιο εκσκαφέα.

Εκεί όμως κρύβεται η μεγαλύτερη παγίδα που έχει αντιμετωπίσει ποτέ ο κλάδος μας. Η μετάβαση από το "γράφω κώδικα από το 0" στο "vibe coding" σε κάνει να νιώθεις παντοδύναμος, αλλά ταυτόχρονα σε αδειάζει από την ουσιαστική κατανόηση αν δεν προσέξεις.

Η Παγίδα των Ψηφιακών Σκουπιδιών

Κάνονταας το project, συνειδητοποίησα ότι το vibe coding γεμίζει το σύστημα με ψηφιακά σκουπίδια. Το AI παράγει κώδικα που "δουλεύει", αλλά συχνά είναι φλύαρος, περιέχει περιττές βιβλιοθήκες ή ακολουθεί λάθος αρχιτεκτονικά πρότυπα που απλά έτυχε να βρει στα training data του.

Αν δεν έχεις την αλγοριθμική σκέψη που απέκτησες λιώνοντας πάνω από τη C και τις δομές δεδομένων του ΕΑΠ, δεν μπορείς να "καθαρίσεις" αυτό το χάος.

🏛️ Η Παλιά Σχολή (Old School)

• Πρωταρχικό Εργαλείο: StackOverflow / Google Search.
• Η Ψυχολογία του Developer: Υπομονή, βαθιά ανάλυση και η διαρκής ερώτηση "Γιατί δουλεύει αυτό;".
• Το Τελικό Προϊόν: Καθαρή γνώση που μένει στο μυαλό σου για πάντα.

⚡ Η Νέα Εποχή (Vibe Coding)

• Πρωταρχικό Εργαλείο: AI Orchestrators & Prompting.
• Η Ψυχολογία του Developer: Ταχύτητα, εστίαση στην πρόθεση (intent) και το "θέλω το αποτέλεσμα τώρα".
• Το Τελικό Προϊόν: Ένα γρήγορο MVP που όμως κρύβει "ψηφιακή σαβούρα" αν δεν ξέρεις να το ελέγξεις.

Prompt Monkey vs Software Engineer

Αν το project αυτό γινόταν εμπορικό και έπρεπε να γίνει scale για χιλιάδες χρήστες, ο "prompt monkey" θα έπεφτε σε τοίχο. Θα έτρωγε μέρες στο debugging χωρίς να ξέρει καν τι σημαίνει το stack trace που του πετάει ο server. Ο προγραμματιστής όμως, που έχει φάει το ξύλο της C, μπορεί να δει μέσα από τον κώδικα του AI, να τον κάνει refactor και να τον φέρει στα μέτρα μιας σωστής αρχιτεκτονικής.

Καταλήγοντας...

Το δράμα της αποτυχημένης ομαδικής εργασίας με οδήγησε σε μια μεγάλη αλήθεια: Όταν βασίζεσαι τυφλά σε ένα εργαλείο, γίνεσαι αναλώσιμος.

Programming is not about typing.
It's about thinking.
AI can type 1000 words per minute, but it can't think for your specific architecture.

Μάθε προγραμματισμό, κατάλαβε τη C, νιώσε τον πόνο του memory management και μετά χρησιμοποίησε το Vibe Coding για να απογειωθείς. Μην αφήσεις το εργαλείο να σε κάνει "τεμπέλη" στη σκέψη. Μετατρέψου από Code Monkey σε Architect.

Το Project μου (Check the source to see the cleanup!): christoskataxenos/habit-tracker-webapp